2 Ağustos 2012 Perşembe

İkinci Yatılı Misafirlerimiz

Gezdiğimiz turistik mağazalardaki meraklı tezgahtarlara şu açıklamayı yapınca iyice afallıyorlar:
"Eşim Japon, bu eşimin ikiz kızkardeşi, bacanak da İtalyan."

Eşimi Türkiye'ye getiren kayınpederim ve kayınvalidemin sadece üç gece kalıp geri dönmelerinden üç gün sonra, eşimin ikiz kardeşi, İtalyan kocası, üç yaşındaki kızları ve bir yaşındaki oğullarını da bir haftalığına misafer etmemiz gerekti. Onlar aslında iki aylığına İtalya'ya, bacanağın ailesinin yanına gitmişlerdi ama eşimin kardeşi orada iki hafta geçirdikten sonra çok sıkılıp kardeşini görmek için buraya geldi. Bildiğim en iyi anlaşan, birbirlirine en yakın ve en bağlı olan kardeşiler onlardır.

Buraya kadar gelmişken ben de onları biraz gezdirmek istedim ama bir ve üç yaşındaki çocuklar ile benim 2,5 aylık oğlum seçeneklerimizi epeyi kısıtladı. Zaten eşim ve kardeşi için birbirlerini görmek ve dertleşmek yetermiş ama ben de evsahibi olarak kendimi biraz sorumlu hissettim. Ayrıca buraya gelince sıkılma sırası da bu sefer bacanaktaydı. Neyse ki evsahibi olarak iyi bir iş çıkardığımı söyleyebilirim.

Çocukların sorumlulukları (ve kaprisleri) izin verdiği ölçüde gezilebilecek yerleri birlikte gezdik. Şansımız da vardı ki ramazanda gelmiş olmaları sayesinde, sadece bu zamana özel olarak Eminönü'ne dizilen çeşitli mağazalarda, şerbetçileri, ebru sanatçılarını, mesir macuncularını, bozacıları, tespihçileri, Devrek bastoncularını, sedef işlemecilerini, hat ve tezhip sanatçılarını görme imkanına sahip oldular. Bu benim için de çok iyi oldu, zira onları memnun etmiş olmanın yanısıra, nasıl olsa her ramazan kuruluyor diyerek gitmediğim bu dükkanları tekrar ziyaret edince o hazı es geçmekle hatalı olduğumun farkına vardım. Artık muhtemelen her ramazan o dükkanları ziyaret etmeye çalışırım.

İşte bu mağazalardaki çalışanlara gayet ilginç bir görüntü oluşturuyorduk. Her gün kendilerini ziyaret eden binlerce turist arasında İstanbul'da yaşayan bir Türk'ü, Japon eşini ve onun ikiz kardeşini, İtalyan kocası ve çocuklarla birlikte sanırım hiç görmemişlerdir.

Bugün onları yolcu etmek en çok eşimi ve kardeşini etkiledi. İkiz kardeşler, gözlerinde yaşlarla, bir daha ne zaman tekrar biraraya geleceklerini bilmeden vedalaştılar.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder